Een eigen plek, zonder schuldgevoel

We leven in een tijd waarin vrijheid bijna vanzelfsprekend lijkt. Je mag kiezen wat je wilt: werk, relaties, vakanties, hobby’s. En als je kinderen groot zijn, komt er zelfs een soort bonusronde: het huis wordt leger, je partner doet z’n eigen ding, en ineens is er ruimte. Maar waarom voelt het dan niet altijd als vrijheid?

De schijn van vrijheid

Mijn kinderen zitten inmiddels op de middelbare school. Ze zijn zelfstandiger dan vijf jaar geleden. Ik kies zelf met wie ik lunch, welke hobby’s ik oppak en welke serie ik kijk. En toch… soms wil ik gewoon even weg. Even alleen zijn. Soms fantaseer ik zelfs over scheiden, niet omdat ik niet van mijn man houd, maar omdat ik snak naar ruimte voor mezelf.

Ik vroeg me af: waarom voel ik me niet vrij? Niemand zegt wat ik moet doen. In theorie mag ik alles. Maar innerlijke ruimte is iets anders. Het gaat over het gevoel dat je niet steeds in het ritme van anderen leeft. Dat niemand aan je trekt.

Liefdevol, maar kleverig

Een gezin is prachtig, maar het is ook een soort spinnenweb. Liefdevol, maar soms plakkerig. Je kent het vast: de tv die door de muren bromt, de telefoon van je partner die eindeloos pingt, de open broodzakken op het aanrecht omdat de puber ze “zo weer” nodig heeft. Kleine dingen, maar ze fluisteren elke dag: het is hier niet alleen jouw domein.

Zelfs als kinderen volwassen zijn, blijf je als moeder vaak het sociale middelpunt. Wie belt wie? Hoe gaat het met iedereen? Het is geen baan, maar soms voelt het wel zo.

Terug naar jezelf

Daarom dromen veel vrouwen – soms stiekem, soms met een glas wijn in de hand – van een eigen plek. Niet uit egoïsme, maar uit zelfbehoud. Een huis waar jíj bepaalt of het raam open of dicht is, hoe warm het mag zijn, en waar het opgeruimd blijft. Waar stilte vanzelf ontstaat, in plaats van dat je ervoor moet vechten.

De Deense filosoof Kierkegaard noemde dat “leven voor jezelf”. Voor mij betekent het: even adempauze, zonder schuldgevoel. De Franse filosoof Gaston Bachelard schreef: “Een huis is geen object, maar een schuilplaats van de ziel.” En als je huis dat niet meer is? Dan is het tijd om daar iets aan te doen.

Ruimte is geen luxe

Moet iedereen dan alleen gaan wonen? Natuurlijk niet. Voor de één is een atelier genoeg, voor de ander een kamer met de deur dicht. Of gewoon een partner die begrijpt dat “ik wil even rust” niet betekent dat je wilt scheiden. Het gaat niet om muren, maar om ademruimte. Voelt de plek waar je woont als van jou, of vooral van de mensen om je heen?

Een huis wordt pas een thuis als het jouw ritme ademt. Waar stilte gewoon mag bestaan. Waar jij weer zin krijgt om te zijn, niet alleen te doen. Echte vrijheid is niet iets wat je krijgt, het is wat overblijft als iedereen even z’n mond houdt.

Mini-opdracht: Jouw Ruimte

Pak pen en papier. Teken de plattegrond van je huis en geef met kleuren aan:

• Groen: plekken waar jij energie van krijgt,
• Rood: plekken die ruis geven,
• Blauw: waar stilte mogelijk is, al is het maar vijf minuten per dag.

Hang je tekening ergens op waar je ‘m vaak ziet, bijvoorbeeld op je nachtkastje of in je agenda. Voeg elke week één kleine handeling toe die jouw gebied vergroot: een kast opruimen, een deur dichttrekken, een ritueel beginnen, een plek creëren voor jezelf.