Je hoeft nog niet te weten hoe

Soms wil je iets, gewoon omdat het je nieuwsgierig maakt of blij. Maar meteen komen die stemmetjes: “Kan ik dit wel?” “Ben ik hier goed genoeg voor?” “Mag ik dit eigenlijk wel willen?” Misschien herken je dat.

We leven in een wereld waarin alles een plan moet hebben, waarin je pas iets mag willen als je kunt uitleggen hoe je het gaat aanpakken, of als je kunt laten zien dat je het serieus neemt. Alsof je verlangen eerst goedgekeurd moet worden door jezelf of een ander.

Ik heb bijvoorbeeld al veel hobby’s gehad. Sommigen zijn blijvend (keramiek, lezen) en sommigen doe ik een poosje en dan stop ik er weer mee (naaien, fotografie, zeep maken). Mensen vinden daar wat van. Ik onderzoek mijn verlangen gewoon.

Verlangen als project

We zijn gewend geraakt om verlangen te behandelen als een project. “Wat ga je ermee doen?” “Waar brengt het je?” “Wat is het doel?” Maar verlangen werkt niet zo. Het ontstaat niet omdat je alles al hebt uitgedacht. Het begint vaak gewoon met een gevoel, een kleine beweging van binnen. Het is geen eindpunt, maar een richting. Geen bewijs, maar een signaal dat er iets in jou nieuwsgierig is.

Waarom we ons verlangen inhouden

Toch leren veel mensen al jong dat je alleen mag willen wat haalbaar lijkt. Niet te groot, niet te vaag, niet te wild. En zeker niet zonder plan. Dus houden we ons verlangen vaak in. We maken het kleiner, stellen het uit, praten het weg: “Ik zou dit wel willen, maar…” “Misschien later, als ik meer tijd heb.” “Ik ben daar (nog) niet goed genoeg voor.” Zo verdwijnt verlangen niet, maar raakt het uit zicht. En soms blijft er dan iets knagen: een vaag gevoel van onrust, verveling, of het idee dat er iets niet stroomt. Niet omdat je ondankbaar bent, maar omdat iets in jou niet beweegt.

Verlangen hoeft niet te worden bewezen

Verlangen is geen belofte. Het zegt niets over succes of falen. Het zegt alleen: hier gebeurt iets. Het wijst geen vaste route aan, maar een richting. Niet wat je moet worden, maar waar het leven zich aandient. Je hoeft verlangen niet te rechtvaardigen met talent, ervaring of zekerheid. Je hoeft het niet te onderbouwen met resultaten. Het mag er zijn, ook als je nog niet weet waar het toe leidt.

Beginnen zonder te weten hoe

Sterker nog: verlangen mag bestaan vóórdat je weet hoe. Vóórdat je kunt. Vóórdat je durft. Niet alles kunnen is geen reden om niet te willen. Het is juist menselijk om te beginnen zonder overzicht, om te leren terwijl je onderweg bent, om af en toe te struikelen. Maar als kunnen de voorwaarde wordt voor willen, blijft alleen over wat je al kent. Dan verdwijnt de ruimte voor groei, spel en ontdekking.

Mijn motto is: gewoon doen. Zet die eerste stap. Go Wild! Zo is ook NOOR ontstaan. Niet omdat ik een compleet plan klaar had, waarvan ik zeker wist dat het zou slagen. Nee, gewoon doen en dan zien waar NOOR naar toe beweegt.

Uitnodiging: geef ruimte aan jouw verlangen

Je mag verlangen. Ook als je nog niet weet hoe. Juist dan.

Misschien is er iets wat al langer in je leeft, iets wat je graag zou willen, zonder dat je precies weet hoe het moet of waar het toe leidt. Sta jezelf toe om dat verlangen te voelen, zonder oordeel of haast. Je hoeft het niet meteen te snappen of te kunnen. Soms begint alles met het simpelweg erkennen dat het er is. En als het kan…zet de eerste stap, ook als die heel klein is.