Creativiteit als terugkeer naar jezelf

Ik heb een vrouwenportret gemaakt met acrylverf en oude bankpasjes. Op mdf, laag voor laag, tot er een gezicht ontstond. Daarna een vrouwenhoofd van klei: schouders, nek, een vrouw die omhoogkijkt. Expressief, niet perfect want ik vind het gezicht te plat, maar wel van mij.

Toen het portret af was, werd ik emotioneel. Niet omdat het zo goed was. Maar omdat het er gewoon was, iets wat er zonder mij niet zou zijn.

Het kleihoofd heb ik gedeeld. Mijn eerste expressieve maaksel, de eerste keer dat ik iets maakte zonder te weten wat het moest worden en het toch liet zien.

Ik wist niet precies wat ik aan het doen was. Ik wist alleen dat ik iets wilde maken dat mocht bestaan.

Veel van wat ik doe, leeft eerst in mijn hoofd. Denken, plannen, analyseren, beoordelen voordat iets überhaupt een kans heeft gehad. Via mijn handen vind ik iets terug wat daar niet zit. Geen betere versie van mezelf, gewoon een andere ingang.

Dat is wat me verraste. Niet dat het mooi werd. Maar dat er iets uit me kon komen dat ik niet had kunnen bedenken. Want ik ben iemand die alles nuttig moet vinden, die handelt alsof iets pas goed genoeg is als het voor veel geld verkocht kan worden. En dit was gewoon een gezicht op mdf en een hoofd van klei dat te plat is.