De borrel gaat toch wel door

Ik ga niet naar de werkborrel. Niet naar de paaslunch, niet altijd naar het buurtfeestje, niet altijd naar de verjaardag waar veel mensen komen. Soms zeg ik gewoon nee. Soms zeg ik dat ik laat thuis ben van werk, dat een kind ziek is, dat ik al iets anders heb staan.

Ik ben niet goed in groepen. Smalltalk kost me energie die ik liever ergens anders in stop. Ik spreek liever één op één af, of met mijn man en een stel dat we allebei kennen. Dan kom ik thuis met meer energie dan waarmee ik wegging. Dat weet ik van mezelf.

En toch, elke keer als ik nee zeg, is er dat stemmetje. Dat ze me saai vinden. Dat ik hen teleurstel. Dat mijn keuze iemand anders raakt.

Dat stemmetje liegt niet helemaal. Mensen zijn soms teleurgesteld. Dat hoor ik in kleine opmerkingen: ‘vorig jaar was je ook al niet op mijn verjaardag’. Maar ik heb ook geleerd wat er gebeurt als ik wél ga, puur omdat ik niet wil dat ze het raar vinden. Ik doe mijn best, ik lach op de juiste momenten, ik stel vragen die ik niet echt wil stellen. En daarna heb ik de rest van de avond nodig om bij te komen van iets wat gezellig had moeten zijn.

Langzaam heb ik leren accepteren dat ik niet voor iedereen gezellig kan zijn. Dat ik soms thuisblijf niet omdat ik de ander niet waardeer, maar omdat ik mezelf waardeer.

De spanning verdwijnt niet. Ik vind het nog steeds vervelend als mijn keuze iemand teleurstelt. Maar de wereld stort niet in als ik er niet bij ben. De borrel gaat gewoon door. Mensen vergeten het.

En ik word de volgende ochtend uitgerust wakker.