Een zachte revolutie

Ze begint niet met een groot gebaar. Ze begint met naar bed gaan op de camping terwijl de rest nog buiten zit.

Dat gold ook voor de wijn die ik niet wilde, de verjaardagszoenen die ik niet meer geef, de kerstkaarten die ik niet meer stuur. Kleine dingen, maar elk ervan voelde de eerste keer als iets wat ik mezelf verschuldigd was en toch niet durfde.

De grootste was de kerk. Ik ben weggegaan, heb mijn ouders teleurgesteld, en de rest van ons gezin durft het nog steeds niet. Ik begrijp dat. De druk van een geloof, een familie, een gemeenschap die verwacht dat je blijft, is niet niks. Maar ik merkte dat ik mezelf aan het verliezen was in een verhaal dat voor mij niet klopte. Dat ik bleef uit gewoonte en uit angst voor teleurstelling, wetende dat afwijken consequenties heeft.

Een tijdje geleden werd ik gevraagd of ik op een bepaalde datum kon, zonder dat erbij stond waarvoor. Ik vroeg wat het plan was. "Je kunt of je kunt niet," was het antwoord. Mijn antwoord: ik bepaal graag zelf of ik ergens ruimte voor wil maken. Dat werd niet door iedereen begrepen.

Zo werkt aanpassen. Het gebeurt zo langzaam dat je het nauwelijks merkt. Je zegt ja omdat iedereen ja zegt. Je blijft omdat weggaan uitleg vraagt. Je geeft zoenen omdat het altijd zo ging. Tot je op een dag merkt dat je niet meer weet wat je zelf eigenlijk wilt.

De zachte revolutie vraagt geen publiek. Ze voltrekt zich in wat je toelaat én in wat je laat. Niet hardop.

Maar voelbaar, voor jezelf eerst.