Wat is 'jezelf'?

Ik analyseer mezelf suf. Ik zie veel, voel veel, denk veel. Ik weet niet altijd wat ik ermee aan moet.

Er zijn periodes geweest waarin ik een rol speelde die goed beviel bij de buitenwereld. Ik deed het goed, mensen waren blij met me. Maar vanbinnen vrat het iets weg. De verwachtingen, de druk om altijd te presteren, de angst om te falen, niet omdat ik faalde, maar omdat de rol zelf niet klopte. De buitenkant kan heel overtuigend zijn terwijl de binnenkant stilletjes leegloopt.

In de buurt waar ik opgroeide was er een vrouw die het ware geloof nog niet had gevonden. Ze stond op een berg in Duitsland omdat ze ervan overtuigd was dat Jezus op dat moment terugkwam. Ze had de sleutel van haar auto al in de bosjes gegooid. Maar Jezus kwam niet. De volwassenen om me heen lachten erom. Ik was een meisje dat observeerde en niet anders kon dan meegaan: zij zocht nog, wij hadden al gevonden. Ze woonde in een prachtig huis met een prachtige tuin. Die tuin is nog steeds prachtig.

Ik voel me nu die vrouw op de berg. Zoekend, zoals zij. Misschien ook wel belachelijk voor wie al denkt gevonden te hebben. Maar het voelt niet meer als een tekort. Want jezelf is geen vaste kern die wacht tot je hem vindt. Je bent niet statisch. Je verandert van mening, van behoefte, van hoe je je verhoudt tot mensen en situaties. En al die versies zijn echt, geen van hen is de definitieve.

Ik ben niet dezelfde als tien jaar geleden. Waarschijnlijk ben ik over tien jaar ook niet dezelfde als nu. Ik ga ervan uit dat ik de rest van mijn leven blijf zoeken, en eerlijk gezegd ben ik benieuwd. Welke wegen ik nog ga bewandelen. In welke hoedanigheid.

NOOR is daar een deel van. Een plek waar ik gewoon mag maken en voelen, zonder te oordelen of op te lossen. Waar de vraag even mag rusten.